Caritascolumn: “Jou heb ik nodig!” – geloven in jongeren
Sinds de jaren 90 maken we als katholieken stormachtige tijden door: We zijn aan het ontdekken hoe we met een kleinere groep mensen op een inspirerende manier kerk kunnen zijn en betekenis hebben voor de samenleving. En terwijl we daar nog amper aan gewend zijn, melden zich ineens nieuwe mensen die gedoopt willen worden; jonge mensen nota bene, die ook nog eens vragen om de traditionele vormen van eucharistie en aanbidding. De Alpha-cursussen bloeien als nooit tevoren.
Het geeft soms kortsluiting in ons hoofd. Dus we hoeven ons niet meer te verdedigen als we gelovig zijn? Dus de kerk is wel aantrekkelijk, ook voor jongeren? En waarom vinden we ondanks die nieuwe mensen toch zo moeilijk vrijwilligers voor onze besturen en vooral bij onze caritaswerkgroepen? Sommige caritasmensen staan zelfs op het punt de handdoek in de ring te gooien.
Meer vertrouwen
En toch kan het wel: jongeren betrekken bij de caritas en nieuw elan vinden. Ik heb het op verschillende plekken gezien. Het probleem is niet dat de jongeren niet geloven. Het probleem is dat wíj niet in die jongeren geloven.
Een groep twintigers had een zeer goed draaiende facebookgroep waar hulpvragen en -aanbod bij elkaar gebracht worden, maar ze hadden niet voldoende geld en menskracht om alles op te volgen. En dat terwijl de parochiële caritas van hetzelfde dorp op een dood spoor zat. Maar daar was wél geld en bestuurlijke ervaring. Nu werken ze samen, tot ieders vreugde en met veel succes.
Een pastor vertelt hoe hij bij pastorale bezoeken de buren, vrienden en familieleden van parochianen ontmoet. De katholieke jonge mensen die hij zo leert kennen vraagt hij persoonlijk. “Jou heb ik nodig!”. De gemiddelde leeftijd in parochie- en caritasbestuur is gedaald van 70 naar 38.
Ook ik heb mezelf betrapt op een klein geloof. Ik belde een jongere om te vragen of hij wilde helpen bij de koffiemiddag voor ouderen, maar toen hij vertelde over zijn drukke studie slikte ik mijn vraag in. Ik bedacht voor hem dat hij geen tijd had. Hij moest bij mij aandringen voordat ik vertelde waarvoor ik eigenlijk belde. Hij is een enthousiast lid van ons team geworden.
Ze zijn er
Nu hoor ik u denken: ja, maar bij ons is het anders. Bij ons zijn geen jongeren.
En dan zeg ik: dat geloof ik dan weer niet.
Ongetwijfeld is het bij jullie anders, dat is het overal. Maar er zijn bij jullie zeker jongeren!
En ik weet zeker dat die jongeren zich vereerd voelen als ze gevraagd worden, omdat ze nodig zijn. Ik weet zeker dat er twee te vinden zijn die er samen voor willen gaan. Maar dat vraagt wel van ons dat wij laten merken dat we in ze geloven en … dat we bereid zijn om serieus naar hun ideeën te luisteren.
Want als we dat niet doen, als we de dingen blijven doen zoals we ze altijd deden, dan krijgen we wat we kregen. En dán kunnen we inderdaad misschien maar beter de handdoek in de ring gooien.
Corine van der Loos is diocesaan medewerker Caritas in het bisdom Haarlem-Amsterdam
Foto: pixabay
Caritascolumn: Transitie in de landbouw kan niet zonder financiële steun boeren
De regeringsplannen over de transformatie van de landbouw roepen in ons land opnieuw onrust op. Anders dan enkele jaren geleden zijn de acties van de boeren tot nu toe nog publieksvriendelijk. Maar onder boeren leeft veel onzekerheid en boosheid. Continue reading
MIVA-collecte op 15 en 16 augustus voor ambulanceboot in Tanzania
Op zaterdag 15 en zondag 16 augustus vindt in katholieke kerken in Nederland de jaarlijkse MIVA-collecte plaats. De opbrengst is dit jaar bestemd voor de aanschaf van een ambulanceboot voor een zorgpost op de eilanden in het Victoriameer in Tanzania. Continue reading
Caritascolumn: Hoop ontvangen van de kwetsbare medemens
Soms wil je zo graag hoop geven aan kwetsbare mensen, dat je vergeet van hen hoop te ontvangen.
“Je wordt niet meer gezien als mens”, hoorde ik recent een dakloze zeggen. Een opmerking die ik als straatpastor in Tilburg regelmatig te horen krijg. “I am nobody anymore”, “niemand kijkt mij nog aan”. Wanhoopskreten van iemand die het gevoel heeft zijn menszijn te zijn verloren. Welke hoop is er dan nog om je aan vast te houden? Continue reading
Caritascolumn: Topsport als spiegel van onze mateloosheid
Sport heeft veel positieve kanten. Er is de onderlinge gezelligheid, de blijheid om de overwinning en een positieve nationale trots. Sport kan bijdragen tot een gezonde geest in een gezond lichaam. Door sport leren jonge mensen spelenderwijs de waarden van eerlijk spel en teamwork. Sport kan een mens leren om te gaan met winnen maar ook met verliezen. Sport vraagt om ascese en discipline, zaken die onze samenleving niet slechter maken. Continue reading
Inspiratie: gebed en gedicht voor caritas bijeenkomsten
In het aartsbisdom Utrecht worden basiscursussen verzorgd voor de caritas instellingen die actief zijn. Geopend wordt met gebed, afgesloten met een gedicht. Ter inspiratie voor uw bijeenkomst. Continue reading
Inspiratie: Week van Hoop
Tijdens het Jubeljaar werd in het bisdom Breda De Week van Hoop georganiseerd. Caritas stond centraal. De week was zo’n groot succes dat het ook in 2026 wederom wordt georganiseerd. In dit artikel vindt u inspiratie om wellicht zelf ook een Week van Hoop te organiseren. Continue reading
Beschouwing: over samenleven in plaats van zelfredzaamheid
Moral distress – long read
Tom van Vilsteren is diocescaan diaconaal werker in het Aartsbisdom Utrecht. Naar aanleiding van het proefschrift van krijgsmachtaalmoezenier Sanneke Brouwers over ‘moral distress’ bij militairen reflecteert hij of morele ervaringen van vrijwilligers in diaconie en caritas ook aandacht en actie behoeven. Continue reading
Een spoor van gerechtigheid
Hans Rutten heeft een belangrijk boek geschreven over veertig jaar rooms-katholieke diaconie in Nederland (1985-2025). Hij is erin geslaagd om na gedegen onderzoek een goede beschrijving te geven van de ontwikkeling en voortgang van katholieke diaconie. Continue reading
