“2026: God zet zijn plan door”
We staan aan het begin van een nieuw jaar. En laten we eerlijk zijn: we komen niet uit een rustig oud jaar. 2025 was geen jaar dat zich gemakkelijk laat samenvatten in een vrolijke Instagram-post. Het was een jaar van oorlog en oorlogsdreiging. Van schreeuwende meningen en stille angsten. Van polarisatie, waarin mensen elkaar niet meer proberen te begrijpen, maar vooral proberen te verslaan. Van onzekerheid over de toekomst: over vrede, over vrijheid, over waarheid. En misschien merkte je dat niet alleen op het wereldtoneel, maar ook dichterbij. In gesprekken op school. In online discussies. In het gevoel dat je soms moet kiezen: hoor ik hierbij, of hoor ik daar?
Veel jongeren voelen het: de wereld lijkt wankel. En ik moet mijn plek nog vinden. Juist daarom begin ik niet met een goedkoop ‘het komt allemaal wel goed’-praatje. Christelijk geloof is geen verdoving. Het is geen slaapmiddel voor de ziel. Christelijk geloof is een wakker-makend geloof.
Er bestaat een misverstand over hoop. Veel mensen denken dat hoop hetzelfde is als positief denken. Alsof hoop betekent dat je je ogen sluit voor het kwaad en zegt: Ach, zo erg zal het wel niet zijn. Maar dat is geen hoop. Dat is ontkenning. Christenen zijn juist mensen die het kwaad serieus nemen. Wij geloven niet dat de wereld vanzelf beter wordt. Wij geloven zelfs dat de mens – hoe slim, creatief en goedbedoelend ook – het kwaad niet zelf kan oplossen. Dat klinkt misschien somber, dat is precies waarom christelijke hoop zo sterk is.
Onze hoop hangt niet af van: politieke stabiliteit, economische groei, culturele trends, en ook niet of ‘ons kamp’ de meeste likes krijgt. Zou het hier wel van afhangen, dan zou ik het nieuwe jaar somber inzien. Nee, onze hoop hangt af van iets heel anders. Misschien voelde 2025 als een chaos. Alsof alles uit de hand liep, alsof niemand nog echt de controle had. Maar het christelijk geloof zegt iets dat tegelijk nederig en bevrijdend is: God is niet in paniek. Het is niet voor niets dat de gevleugelde woorden van Jezus zijn: Wees niet bang! Dat betekent niet dat Hij het kwaad goedkeurt. Het betekent ook niet dat Hij afstandelijk toekijkt. Het betekent dat zelfs wanneer mensen verkeerde keuzes maken – uit angst, machtshonger of trots – God zijn plan doorzet.
Veel discussies vandaag gaan over wie gelijk heeft. Maar het christelijk geloof zegt: de diepste strijd gaat niet tussen links en rechts, progressief of conservatief, woke of anti-woke. De diepste strijd gaat door het menselijk hart. Ook door jouw hart. En door het mijne. De vraag is niet alleen: Wat vind ik? De vraag is: Wat vindt Jezus daarvan? En hier wordt het spannend. Want God dwingt je niet. Hij nodigt je uit.
Jullie generatie krijgt vaak te horen: “Je mag zijn wie je wilt.” Dat klinkt bevrijdend. Maar het kan ook verlammend zijn. Want als alles kan, wat is dan werkelijk goed? En als niets vaststaat, waar bouw je dan je leven op? Het christelijk geloof zegt iets onverwachts: Echte vrijheid is niet dat je alles kunt kiezen, maar dat je voor het goede kiest. Dat werkt bevrijdend. Zoals een gitarist pas vrij kan spelen nadat hij discipline heeft geleerd. Zoals een voetballer pas vrij beweegt als hij de regels van het spel respecteert (en de scheidsrechter). Zo zijn ook Gods geboden geen gevangenis. Ze zijn de routekaart van het leven. Ze wijzen je de weg naar de vreugde. Verwar echter de kaart niet met het einddoel, de spelregels niet met het spelletje. Je kunt alle spelregels perfect uit het hoofd kennen, als je niet bereid bent het spelletje te spelen heb je er niks aan. Al ken je de hele catechismus en de bijbel uit het hoofd, als je niet bereid bent er dagelijks naar te leven, dient het geen enkel nut.
Je zou kunnen denken: Wat kan ik nou doen? De wereld is groot. De problemen zijn immens. Maar hier komt een diep christelijke gedachte: niets wat uit liefde wordt gedaan, is ooit klein. Elke keuze voor waarheid in plaats van gemak. Elke daad van vergeving waar wraak logischer lijkt. Elke keer dat je weigert iemand te reduceren tot een stereotype. De geschiedenis van Gods Koninkrijk wordt niet geschreven door luidruchtige helden alleen, maar door trouwe mensen in het verborgene. Misschien verandert jouw trouw geen wereldkaart. Maar het verandert wel een ziel. En dat telt in de eeuwigheid.
Christelijke hoop is geen abstract idee. Ze heeft een gezicht. Het gezicht van iemand die leed, maar niet bitter werd. Die stierf, maar niet verslagen bleef. Die opstond en zei: Het kwaad heeft niet het laatste woord. Daarom kunnen christenen hoopvol zijn zonder blind te zijn. Moedig zonder hard te worden. Standvastig zonder haat.
Dus wat betekent dit voor 2026? Niet dat het jaar automatisch rustiger wordt. Niet dat spanningen ineens verdwijnen. Niet dat geloven makkelijker wordt. Maar wel dit: Jij mag een teken van hoop zijn in een wereld die gewend is aan wantrouwen. Jij mag waarheid spreken met liefde, in plaats van liefde zonder waarheid of waarheid zonder liefde. Jij kunt het verschil maken!
Maak van 2026 een Jaar des Heren 2026. God vraagt je niet of je sterk genoeg bent. Hij vraagt of je bereid bent. Bereid om te vertrouwen. Bereid om te groeien. Bereid om te hopen – tegen de stroom in. En dat, beste jongeren, is geen zwakte. Dat is geloof. Als alles donker dreigt te worden, is dat altijd de laatste strohalm. Zo is het altijd gegaan.
Zalig Nieuwjaar.
+Rob Mutsaerts
Afbeelding: Pixabay.com.
“Tegen een muur praten is net zo effectief…”
Stel je voor dat je overgrootmoeder onze moderne wereld binnenwandelt, met overal smartphones en slimme computers. Zou zij glimlachen om de ‘vooruitgang’ of bedenkelijk haar hoofd schudden? We roepen wel dat iets een sprong vooruit is, maar hebben we ooit vastgesteld wat of waar het einddoel is? Als je dat niet weet, weet je ook niet of op de goede weg bent. Nieuwe vindingen zoals kunstmatige intelligentie zijn pas waardevol als ze dienstbaar zijn aan een hoger doel of visie. Als we geen kompas hebben dreigt ‘vooruitgang’ een doelloze dwaaltocht te worden. We hebben nogal eens de neiging om elke oude waarheid van ons weg te werpen voor een nieuwe theorie, terwijl we de oude theorie niet eens echt beproefd hebben. Continue reading
“Een speeltuin met een hek…”
We leven in een tijd waarin het bijna vanzelfsprekend klinkt om te zeggen: “Het leven heeft geen hoger doel. Jij moet er zelf iets van maken.” Klinkt stoer, toch? Maar eerlijk gezegd, dat is een beetje alsof je zegt: “Er is geen melodie, maar zing maar lekker mee.” Continue reading
“Iets dat langer meegaat dan de batterij van mijn iPhone…”
Ergens tussen de derde flat white en het vierde TikTok-filmpje van een dansende kat, ontdek je dat je je verveelt. Hoe kan dat? Je hebt wifi, bezorgsushi en sneakers die meer kosten dan een fatbike. Toch fluistert er iets: “Er moet meer zijn dan notificaties.” Er knaagt een vaag gevoel dat er iets groters moet zijn dan algoritmes en abonnementsmodellen. Het is dezelfde onverklaarbare drang die een kat ertoe aanzet om een gesloten deur te bekrassen: je wilt gewoon wéten wat erachter zit.
En dus kom je – met sneakers (merk: Acutis) en klopt aan bij de deur van de katholieke Kerk. Je verwacht misschien een museum of een streng ambtenarenloket. Wat je vindt is een eeuwenoud huis dat nog steeds de geur van stilte, wierook en avontuur verspreidt, alsof Michiel de Ruyter net binnen is geweest om een kaars op te steken, een geur die geen influencer in de verkoop heeft.
De pastoor kijkt verbaasd op. Hij had niet verwacht dat iemand na Netflix en Deliveroo nog trek zou hebben. “Wat kan ik voor je doen, wat zoek je hier?” vraagt hij enigszins bedeesd. “Waarheid,” zeg je “iets dat langer meegaat dan de batterij van mijn iPhone.”
En hier komt de Crux: de enige plek waarvan jongeren denken er geen antwoorden te vinden – een oude, ogenschijnlijk stoffige instelling – blijkt precies dát te zijn: een schatkamer vol wijsheid, schoonheid en verhalen die ouder is dan hun cynisme. Een eeuwenoud gebouw waar de kerkbanken kraken als oude Lp’s met aan de muren schilderijen die ouder zijn dan welke trend ook en toch is er iets onweerstaanbaars: een soort kosmisch “Welkom thuis”. Vraag een willekeurige jongere waarom hij zich soms opgesloten voelt en hij zal niet wijzen naar kerkmuren, maar naar eindeloze verplichtingen, prestatiedruk en FOMO. De Kerk, hoe oud en stoffig ze soms lijkt, is vreemd genoeg de plek waar je hoort: “Welkom, voel je thuis”.
Geen hippe beats, geen trending hashtags, alleen een verhaal over een God die mens werd en zich liet vastspijkeren aan een stuk hout; een verhaal dat zo dwaas is dat het misschien wel waar moet zijn. Je denkt aan je vrienden die geloven dat alles uiteindelijk absurd is, en jij vraagt je af: Is het niet nog absurder om te doen alsof niets betekenis heeft?
Maar, laten we eerlijk zijn, de Kerk moet niet doen alsof het 1958 is – ja, zo oud ben ik al. Jongeren hebben geen zin in preken die klinken als gebruiksaanwijzingen van een broodrooster. Wat ze nodig hebben is wat elke bluesmuzikant je zou kunnen vertellen: het thema is eeuwig, maar elke generatie moet er opnieuw over improviseren. Christus is dezelfde, maar de gitaarsolo’s zijn anders. De Kerk doet er goed aan jongeren uit te nodigen om hun verstand te gebruiken, hun hart te openen en hun verbeelding te laten spreken. Laat met getuigenissen, met verhalen en redelijke argumenten zien dat het christelijk geloof niet alleen plausibel, maar onweerstaanbaar mooi is. Combineer waarheid en schoonheid om zo te laten proeven van de vreugde die uiteindelijk naar God wijst.
Jongelui, de kerk is niet volmaakt omdat zij bestaat uit onvolmaakte mensen, maar juist daar wordt genade tastbaar. Ik moedig jullie aan om niet te wachten op een perfecte gemeenschap, maar om je aan te sluiten en zo mee te bouwen aan de kerk van Christus door te streven naar heiligheid. Streven. Resultaten zijn niet vereist; het streven wel.
+Rob Mutsaerts, oktober 2025
Foto: St. Jankathedraal via KRO-NCRV.
Mgr. Mutsaerts schrijft brief over Pier Giorgio Frassati: ‘bergbeklimmer met rugzak en rozenkrans’
Op zondag 7 september worden Carlo Acutis en Pier Giorgio Frassati heiligverklaard. Mgr. Mutsaerts, bisschopreferent voor jeugd en jongeren, schreef eerder al een brief over Carlo Acutis. Nu schrijft hij aan jongeren ook over Pier Giorgio Frassati die honderd jaar geleden (1925) overleed aan de gevolgen van polio. ‘Zijn heiligheid lag in het overwinnen van zichzelf’, schrijft mgr. Mutsaerts. Continue reading
Mgr. Mutsaerts schrijft brief over Carlo Acutis: ‘heilige op sneakers’
Op zondag 7 september 2025 wordt Carlo Acutis heilig verklaard. Paus Leo XIV zal de heiligverklaring leiden in een plechtigheid die plaatsvindt in het Vaticaan. Ter gelegenheid van deze gebeurtenis schrijft mgr. Mutsaerts, hulpbisschop van bisdom ’s-Hertogenbosch en referent voor jeugd en jongeren, een brief over deze ‘heilige op sneakers.’ Continue reading
