Nulmeridiaan, Claraklooster en gregoriaans
Claraklooster
Het Claraklooster in Den Bosch
heeft een bewogen geschiedenis. In de middeleeuwen leefden er adellijke zusters,
omringd door kostbare kunstschatten. In de afgelopen twee eeuwen woonden er
zusters Karmelietessen in volledige afzondering van de wereld. Na het vertrek
van de zusters werden er gastarbeiders gehuisvest en tenslotte mocht een groep
jonge kunstenaars het pand uitwonen tot aan de sloop. Maar die voelden er niets
voor om een mooi gebouw met zoveel geschiedenis te laten slopen. Ze sloegen de handen ineen en inmiddels biedt
een verbouwd Claraklooster alweer 25 jaar woonruimte aan zo’n vijftig
volwassenen en kinderen. En hoewel ieder individueel huurt bij de
woningbouwvereniging, verenigden ze zich in een bewonersvereniging die zorg
draagt voor het onderhoud van de tuin en de gemeenschappelijke ruimtes. Er zijn
vergaderingen en feesten, men kent elkaar en springt bij wanneer dat nodig is.
Die geest van betrokkenheid herkennen de oude zusters, die nog steeds hun
jaarlijkse reünie houden in de gemeenschappelijke ruimte onder de kapel. Ze
zijn dolblij dat hun dierbare klooster niet is afgebroken, en voelen zich er
nog steeds thuis. “Wat wij met de zusters gemeen hebben”, zegt Denise de Costa,
een van de bewoonsters,“ is de verbondenheid met elkaar en met het
gebouw”. Luister hier verder naar Denise de Costa.
- Wonen in een klooster. Clarissen, Theresiaantjes, gastarbeiders en kunstenaars / Denise de Costa
Uitg. d’Jonge Hond ( ISBN 978 90 89101 42 6)
Bericht van Boven
In deze rubriek doen beroemdheden uit het verleden van zich spreken. Heiligen
zijn immers een voorbeeld. Vandaag de heilige Silverius.
Nulmerideaan
Hij is aards, vastbesloten en zeker van zijn zaak.
En tegelijkertijd doelloos, altijd zoekende en uit evenwicht. De Amsterdamse
schrijver Alfred van Cleef is de makkelijkste niet, en al helemaal niet voor
zichzelf. Als een terriër bijt hij zich vast in projecten om soms het schier
onmogelijke voor elkaar te krijgen. Zo vertrok hij ooit naar het meest
afgelegen eiland ter wereld om de ultieme eenzaamheid te ervaren. En nu
zocht hij zijn heil en houvast bij het volgen van de nulmeridiaan. En weer
volgde een boek. Hij was altijd al gek van globes en landkaarten, dus zó
vreemd is het niet dat dit idee in het hoofd van Van Cleef broedde. "De
combinatie van twee dingen, dus dat aardse van die lijn die dwars door
woonkamers en begraafplaatsen loopt, maar ook de diepere betekenis ervan,
omdat 'ie ons helpt bij het vaststellen van plaats en tijd, dat vind
ik fascinerend." En: "Het is een oud principe; het meten van
plaats en tijd langs lengte- en breedtegraden, maar tegelijkertijd is het heel
actueel. Zo draagt iedereen met een mobiele telefoon op zak de
nul-meridiaan altijd bij zich." In 2007 maakte Van Cleef zijn
nieuwste droom waar, op zoek naar houvast.
In het leven, en aan de
meridiaan (een Latijnse betekenis van het woord is "midden van de
dag" - best toepasselijk!) Hij vond dat houvast; al mist 'ie het nu
zo nu en dan; de reis is immers afgelopen. Maar hij loopt niet langer weg van
het geluk. En in de liefde heeft hij dat geluk gevonden! "Ook had ik
me voor vertrek voorgenomen na terugkomst van de reis altijd vroeg op te staan
én om te stoppen met roken. Dat laatste is zowaar gelukt!"
Boek:
- De verborgen ordening: een ontdekkingsreis langs
de nulmeridiaan/ Alfred van Cleef
Uitg. Cossee ( ISBN 978-90-5936-282-6)
** Maak kans op een van de exemplaren die we mogen verloten. Stuur een e-mail naar de redactie**
Gregoriaans
Immisit
Dominus soporem in Adam et tulit unam de costis eius – De Heer bracht Adam in een diepe slaap
en nam één van zijn ribben weg. De laatste is dit van zes responsoria – noem
het maar antwoordzangen – op teksten uit het begin van het boek Genesis. De schola Hartkeriana
o.l.v. Eugeen Liven d’Abelardo zong de responsoria als onderdeel van het
slotconcert op de tweede en laatste dag van het Gregoriaans Festival, eind
vorige maand in Ravenstein.
Muziek:
- Immisit Dominus / Schola Hartkeriana
eigen RKK-opname












