Claraklooster
Het Claraklooster in Den Bosch heeft een bewogen geschiedenis. In de middeleeuwen leefden er adellijke zusters, omringd door kostbare kunstschatten. In de afgelopen twee eeuwen woonden er zusters Karmelietessen in volledige afzondering van de wereld. Na het vertrek van de zusters werden er gastarbeiders gehuisvest en tenslotte mocht een groep jonge kunstenaars het pand uitwonen tot aan de sloop. Maar die voelden er niets voor om een mooi gebouw met zoveel geschiedenis te laten slopen.  Ze sloegen de handen ineen en inmiddels biedt een verbouwd Claraklooster alweer 25 jaar woonruimte aan zo’n vijftig volwassenen en kinderen. En hoewel ieder individueel huurt bij de woningbouwvereniging, verenigden ze zich in een bewonersvereniging die zorg draagt voor het onderhoud van de tuin en de gemeenschappelijke ruimtes. Er zijn vergaderingen en feesten, men kent elkaar en springt bij wanneer dat nodig is. Die geest van betrokkenheid herkennen de oude zusters, die nog steeds hun jaarlijkse reünie houden in de gemeenschappelijke ruimte onder de kapel. Ze zijn dolblij dat hun dierbare klooster niet is afgebroken, en voelen zich er nog steeds thuis. “Wat wij met de zusters gemeen hebben”, zegt Denise de Costa, een van de bewoonsters,“ is de verbondenheid met elkaar en met het gebouw”. Luister hier verder naar Denise de Costa.

Bericht van Boven
In deze rubriek doen beroemdheden uit het verleden van zich spreken. Heiligen zijn immers een voorbeeld. Vandaag de heilige Silverius.

Nulmerideaan
Hij is aards, vastbesloten en zeker van zijn zaak. En tegelijkertijd doelloos, altijd zoekende en uit evenwicht. De Amsterdamse schrijver Alfred van Cleef is de makkelijkste niet, en al helemaal niet voor zichzelf. Als een terriër bijt hij zich vast in projecten om soms het schier onmogelijke voor elkaar te krijgen. Zo vertrok hij ooit naar het meest afgelegen eiland ter wereld om de ultieme eenzaamheid te ervaren. En nu zocht hij zijn heil en houvast bij het volgen van de nulmeridiaan. En weer volgde een boek. Hij was altijd al gek van globes en landkaarten, dus zó vreemd is het niet dat dit idee in het hoofd van Van Cleef broedde. "De combinatie van twee dingen, dus dat aardse van die lijn die dwars door woonkamers en begraafplaatsen loopt, maar ook de diepere betekenis ervan, omdat 'ie ons helpt bij het vaststellen van plaats en tijd, dat vind ik fascinerend." En: "Het is een oud principe; het meten van plaats en tijd langs lengte- en breedtegraden, maar tegelijkertijd is het heel actueel. Zo draagt iedereen met een mobiele telefoon op zak de nul-meridiaan altijd bij zich." In 2007 maakte Van Cleef zijn nieuwste droom waar, op zoek naar houvast. In het leven, en aan de meridiaan (een Latijnse betekenis van het woord is "midden van de dag" - best toepasselijk!) Hij vond dat houvast; al  mist 'ie het nu zo nu en dan; de reis is immers afgelopen. Maar hij loopt niet langer weg van het geluk. En in de liefde heeft hij dat geluk gevonden!  "Ook had ik me voor vertrek voorgenomen na terugkomst van de reis altijd vroeg op te staan én om te stoppen met roken. Dat laatste is zowaar gelukt!"

<sub>Boek:
- De verborgen ordening: een ontdekkingsreis langs de nulmeridiaan/ Alfred van Cleef
   Uitg. Cossee ( ISBN 978-90-5936-282-6)</sub>

** Maak kans op een van de exemplaren die we mogen verloten. Stuur een e-mail naar de redactie**

Gregoriaans
Immisit Dominus soporem in Adam et tulit unam de costis eius – De Heer bracht Adam in een diepe slaap en nam één van zijn ribben weg. De laatste is dit van zes responsoria – noem het maar antwoordzangen – op teksten uit het begin van het boek Genesis. De schola Hartkeriana o.l.v. Eugeen Liven d’Abelardo zong de responsoria als onderdeel van het slotconcert op de tweede en laatste dag van het Gregoriaans Festival, eind vorige maand  in Ravenstein.

<sub>Muziek:
- Immisit Dominus / Schola Hartkeriana
  eigen RKK-opname</sub>